Το βάπτισμα στο νερό γίνεται στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να βαπτιστεί κάποιος είναι να πιστεύει στον Ιησού Χριστό και στο Ευαγγέλιο και να έχει μετανοήσει από τις αμαρτίες του. Γίνεται σε άνδρες και γυναίκες που είναι σε θέση να πιστέψουν, να μετανοήσουν και να ομολογήσουν την πίστη τους.

Στη Ρωμαίους 6:3–5 το βάπτισμα συνδέεται με τον θάνατο, την ταφή και την ανάσταση του Χριστού. Ο πιστός ομολογεί ότι η παλιά ζωή υπό την κυριαρχία της αμαρτίας τελειώνει και ότι καλείται να περπατήσει σε καινούρια ζωή. Το χωρίο συνεχίζει με συγκεκριμένη προτροπή: να προσφέρουμε τον εαυτό μας στον Θεό για έργα δικαιοσύνης.

Η Θεία Κοινωνία τελείται με τον ίδιο τρόπο που την τέλεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και την παρέδωσε στους Αποστόλους. Ο οίνος και ο άρτος γίνονται πνευματικά, διά της πίστεως, σώμα και αίμα Χριστού. Στη Θεία Κοινωνία συμμετέχουν μόνο πιστοί Χριστιανοί που έχουν μετανοήσει από την αμαρτία και εξετάζουν τον εαυτό τους. Η Θεία Κοινωνία τελείται κάθε Κυριακή.

Ο άρτος και το ποτήριο στρέφουν την εκκλησία στη θυσία του Κυρίου και στην υπόσχεση της επιστροφής Του. Στην Α΄ Κορινθίους 11:23–26 ο Παύλος συνδέει τη συμμετοχή με ανάμνηση και δημόσια ομολογία του θανάτου του Χριστού. Η αυτοεξέταση που ακολουθεί καλεί τον πιστό να πλησιάζει με μετάνοια και σεβασμό.

Η Α΄ Κορινθίους 10:16–17 συνδέει την κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού με την ενότητα των πολλών πιστών σε ένα σώμα. Γι’ αυτό η αγάπη, η συμφιλίωση και η φροντίδα για τους άλλους ανήκουν στη ζωή που εκφράζει το Κυριακό Δείπνο.

Ο γάμος πρέπει να είναι τίμιος σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Το διαζύγιο απαγορεύεται, εκτός από την περίπτωση της πορνείας, και δεύτερος γάμος δεν επιτρέπεται όσο ζει ο σύζυγος. Μόνο ο θάνατος μπορεί να χωρίσει ένα ανδρόγυνο· γι’ αυτό η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής δεν εκδίδει διαζύγιο.

Στο Ματθαίος 19 ο Ιησούς παραπέμπει στη δημιουργία: άνδρας και γυναίκα ενώνονται σε μία σάρκα και καλούνται να τιμούν τον δεσμό που ο Θεός ένωσε. Η Εφεσίους 5:21–33 τοποθετεί τη συζυγική ζωή μέσα στον σεβασμό προς τον Χριστό και καλεί τον άνδρα σε αγάπη που προσφέρει τον εαυτό της, φροντίζει και περιθάλπει.

Η διδασκαλία για τη μονιμότητα του γάμου διαβάζεται μαζί με την προτροπή για πιστότητα, συμφιλίωση και καθημερινή αγάπη. Στην Α΄ Κορινθίους 7:10–11 ο Παύλος καλεί τους συζύγους που έχουν χωρίσει να παραμείνουν άγαμοι ή να συμφιλιωθούν.

Η προσευχή με έλαιο στους ασθενείς μπορεί να χαρίσει θεραπεία στο σώμα. Οι πρεσβύτεροι αλείφουν τον ασθενή με έλαιο, επιθέτουν τα χέρια επάνω του και προσεύχονται, όπως περιγράφεται στον Λόγο του Θεού. Εκείνος που θεραπεύει τον ασθενή είναι ο Ιησούς Χριστός.

Ο Ιάκωβος καλεί τον ασθενή να ζητήσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, οι οποίοι προσεύχονται και τον αλείφουν με έλαιο στο όνομα του Κυρίου. Στο ίδιο χωρίο συνδέονται η προσευχή της πίστεως, η συγχώρηση και η ειλικρινής εξομολόγηση. Το βάρος πέφτει στον Κύριο που εγείρει τον ασθενή και στη φροντίδα της κοινότητας.

Τα Ευαγγέλια περιγράφουν ανθρώπους που στρέφονται στον Ιησού με προσωπική πίστη, ενώ η Α΄ Κορινθίους 12 μιλά για χαρίσματα θεραπειών. Ο Ησαΐας 53 συνδέει τις πληγές του πάσχοντος δούλου με ειρήνη και θεραπεία, στρέφοντας τη χριστιανική ελπίδα στο λυτρωτικό έργο του Χριστού.

Η εξομολόγηση γίνεται από τον αμαρτωλό που μετανοεί, δημόσια ενώπιον όλων ή κατ’ ιδίαν, ώστε να λάβει συγχώρηση από τον μόνο Σωτήρα και Λυτρωτή, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Η Εκκλησία ενθαρρύνει όλους τους πιστούς να ζητούν από τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να χρίσει έναν άνθρωπο με το Άγιο Πνεύμα. Το σημείο που φανερώνει ότι ένας άνθρωπος έχει χριστεί με το Άγιο Πνεύμα είναι η ομιλία σε άγνωστες γλώσσες, όπως δόθηκε στους Αποστόλους και στους Χριστιανούς της πρώτης Εκκλησίας.

Πριν από την ανάληψή Του, ο Ιησούς κάλεσε τους μαθητές να περιμένουν την υπόσχεση του Πατέρα. Συνέδεσε την έλευση του Αγίου Πνεύματος με δύναμη για μαρτυρία, από την Ιερουσαλήμ μέχρι τα πέρατα της γης. Την ημέρα της Πεντηκοστής οι συγκεντρωμένοι πιστοί γέμισαν με το Πνεύμα και μίλησαν σε άλλες γλώσσες καθώς Εκείνο τους έδινε να εκφράζονται.

Η δωρεά του Πνεύματος καλεί σε διαρκή εξάρτηση από τον Θεό. Η προσευχή, η μαρτυρία και η υπακοή στον Χριστό στηρίζονται στη δική Του ενέργεια, όπως φανερώνουν οι Πράξεις και η προτροπή της Γαλάτας να περπατούμε σύμφωνα με το Πνεύμα.

Οι διακονίες είναι πέντε και δίνονται από τον αρχηγό και τελειωτή της πίστης μας, τον Ιησού Χριστό. Δίνει αποστόλους, προφήτες, ευαγγελιστές, ποιμένες και διδασκάλους. Εκείνος χρίει επισκόπους, που ονομάζονται επίσης πρεσβύτεροι, σε κάθε εκκλησία. Αυτοί είναι πιστοί άνδρες, οι οποίοι πρέπει να είναι έγγαμοι, να έχουν παιδιά που επίσης πιστεύουν και βρίσκονται σε υποταγή στον Θεό, και να έχουν καλή μαρτυρία.

Η Εφεσίους 4:11–16 εξηγεί τον σκοπό της διακονίας: να προετοιμάζει τους πιστούς για υπηρεσία, να οικοδομεί το σώμα του Χριστού και να οδηγεί σε ωριμότητα πίστεως και αγάπης. Η ευθύνη για την εκκλησία απαιτεί χαρακτήρα που φαίνεται στην οικογένεια, στη φιλοξενία, στην εγκράτεια, στη διδασκαλία και στην καλή μαρτυρία προς τους έξω.

Οι Πράξεις 6 δείχνουν πώς η προσευχή και η υπηρεσία του λόγου συνυπάρχουν με οργανωμένη φροντίδα για τις καθημερινές ανάγκες. Η Α΄ Τιμόθεον 3 ζητά και από τους διακόνους σεμνότητα, ειλικρίνεια, δοκιμασμένη ζωή και καθαρή συνείδηση. Η Ρωμαίους 16:1–2 δίνει το παράδειγμα της Φοίβης, που είχε στηρίξει πολλούς.